سرگذشت

من آزاد، نسبتاً سالم پشت کامپیوترم، داخل بهترین جای دنیا که همانا خانه است در کنار خانواده ام نشستم.

ممنون که جویای حالم بودید من خوبم! این که می نویسم نسبتاً سالم به خاطر اینه که یکم جای باتوم هایی که خوردم درد می کنه ولی مهمتر از اون از نظر روحیه.

دوست ندارم اینجا دفترچه خاطرات باشه پس این که چرا از نظر روحی بهم ریخته ام را بعداً می گم ولی در کل خوبم و به مردان و به ویژه زنان ایران که آزاده اند و در عین هوشیاری، سرکوب را نمی پذیرند افتخار می کنم