سرگذشت

من آزاد، نسبتاً سالم پشت کامپیوترم، داخل بهترین جای دنیا که همانا خانه است در کنار خانواده ام نشستم.

ممنون که جویای حالم بودید من خوبم! این که می نویسم نسبتاً سالم به خاطر اینه که یکم جای باتوم هایی که خوردم درد می کنه ولی مهمتر از اون از نظر روحیه.

دوست ندارم اینجا دفترچه خاطرات باشه پس این که چرا از نظر روحی بهم ریخته ام را بعداً می گم ولی در کل خوبم و به مردان و به ویژه زنان ایران که آزاده اند و در عین هوشیاری، سرکوب را نمی پذیرند افتخار می کنم

ممنوم از این که به اینجا سر زدین و امیدوارم خوشتون بیاد.

سرگذشت در حال کامل شدن iست.

این وبلاگ  نسخه آزمایشی است و نهایت تلاشم را می کنم تا هر چه زودتر کامل بشود.

هر پیشنهاد و نظر و یا خدایی ناکرده! انتقادی دارید اطلاع بدهید تا نسخه اصلی اینجا بهتر از چیزی بشود که الان هست.